درخت و پرنده

کجا میتوانستم بایستم و نگاهی به زندگی بیاندازم؟ شتاب با من سازگار نیست و البته سکون بیش از حد هم حوصله ام را سر میبرد. امروز در مسیر راه بوته گل رز را دیدم تصویرش توی ذهنم مانده هنوز پررنگ است. اینجا را میگذارم پای اینکه زندگی خودش را به من نشان داده و من هم ایستاده ام برای دقیقه ای تماشایش کرده ام. دارم میگردم دنبال لحظه هایی که با شتاب نگذشته اند و انگار من رویشان مکث کرده ام.‌ گاهی فقط تصویرها را به یاد می آورم بی آنکه متنی ضمیمه شان باشد. یعنی آن موقع آگاه بودم به این موقعیت؟ داشتم تمرین خودآگاهانه میکردم یا اینکه تصویر زیبایی بوده و ناخودآگاه مرا مجذوب خودش کرده است؟

نمی دانم. امروز به این فکر کردم که خب که چی؟ اینهمه خواندی این در و آن در زدی به جلسات مشاوره رفتی سعی کردی راه بهبود را پیش بگیری ولی ببین هنوز افکارت مشوش است هنوز نظمی که باید را نیافته اند. یادم آمد که توی یکی از مقاله ها آمده بود که برای بهبود فلان چیز باید دفتر احساسات درست کنی و یکی یکی احساس هایت را تویش یادداشت کنی و ... بعد گفتم ببین این کار را نکردی پس هیچی به هیچی (مچ خودم را گرفتم این مدل فکر بارها برایم تکرار شده و به نظرم با کمالگرایی آمیخته شده که بعد از طی مسیری به رویت می آورد که هیچ اتفاق مثبتی نیفتاده و تلاش هایت بیهوده بوده است. در واقع هدفش با خاک یکسان کردن شخص بنده است و خب بعدش هم این شکلی ست که ناامیدی می آید و غم. شکست را بپذیر و برو پی کارت. اینجا فکر ناامید کننده ی دیگری هم می آید شکست هایی از این دست را پشت سر هم برایت ردیف میکند تا دیگر روضه ای درست و حسابی بر پا کند و دیگر نتوانی میان سیل اشک ها امید به نجات خود حتی داشته باشی.)

امروز سعی کردم به این افکار روی خوشی نشان ندهم. قبولشان نکنم و زیر پرچمشان سینه نزنم. از آن ور قضیه وارد شدم که مگر میشود کاری کرد و تاثیری نداشته باشد؟ احتمالا آن نتیجه ای که آن فکر کمالگرا انتظارش را دارد با واقعیت جور در نمی آید. فرمول ریاضی که نیست. منظورم شسته رفته بودن کاری ست که دارد انجام میشود. ما با افکار و احساسات پیچیده انسانی طرفیم و به نظر من اتفاق هایی از جنس شک و تردید و ناامیدی بساطشان را برای همیشه جمع نمیکنند که بروند؛ با امیدواری حدس میزنم که در نهایت یاد میگیری کجا شک راست میگوید و کجا دروغ.