درخت و پرنده

در حین میهمانی که خودم میزبانش بودم چند بار پیش آمد تنهایی را تجربه کنم. وقتی توی آینه چشمم به خودم افتاد. از خودم خوشم آمد. عینک روی چشمم بود (عینک را یادم میرود که بزنم پس خیلی به این چهره با عینک عادت ندارم. لحظه مواجهه خودم با تصویرم با عینک در آینه در ابتدا تکان دهنده و در ادامه با شیب ملایمی به سمت حس خوشایند حرکت کرد.) بعدتر در حین تماشای فیلم جدایی دیگری را با جمع تجربه کردم. با دیالوگهایشان احساس قرابت نمیکردم. آن صدای توی سر به من میگفت: فقط شعار میدهند میخواهند بگویند خیلی می فهمند. دانای کل پیش اینها لنگ می اندازد انگار این را میخواستند بگویند. چرا این صداها می آمد توی سرم؟ فکر کنم حسادت میکردم. بر این اساس که آنها برو بیای خودشان را دارند و من این گوشه تنها افتاده ام. اصلا به من نیازی ندارند چون دور و برشان آدم زیاد است ولی من چی؟ نیاز دارم بهشان و این بدجوری مرا فشار میداد جوری که ناخوداگاه با وارد کردن حس تنفر میخواستم ازشان انتقام بگیرم. بعد از اینکه مهمان ها رفتند؛ وقتی دراز کشیدم برای خواب باز هم همان صداها آمدند؛ این بار قدرتشان بیشتر شده بود؛ تمام انسان ها را زیر سوال می بردند. کم‌کم غصه ام گرفت. اشک از گوشه چشمم آمد پایین و حس کردم که دلم میخواهد توی خودم جمع بشوم. یادم نمی آید چطور خوابم برد. حالا فردای دیروز است. صداهای امیدوارانه تری توی سرم رفت و آمد میکنند.

چقدر عجیب و جذابی ای مسیر زندگی!